"เรารักแม่ของพวกเราแบบไม่มีเงื่อนไข,
เราจะรู้ว่ารักนั้น ฝังรากลึกลงขนาดไหน
ก็เมื่อถึงคราตัดขาดจากกันโดยสิ้นเชิง."
ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เมื่อครั้งยังเด็ก,
พวกเรารักกัน.
ตอนนี้ผมยังคงรักเธออยู่
ผมสามารถมองเธอ,
พูดกับเธอ, อยู่เคียงข้างเธอ.
แต่...
ผมไม่สามารถเป็นลูกของเธอได้.
ผมสามารถเป็นลูกของคนอื่นได้นะ.
แต่ไม่ใช่ลูกของเธอ.
ครีมชีสมันเลอะ เต็มปากแม่ไปหมดเลย.
อีกข้างนึงด้วย.
แม้เช็ดออกทั้งสองข้างแล้วนะ.
นั่นแหละ แม่เข้าใจแล้วสินะ.
มันยังมีเศษเล็กๆ ติดอยู่ตรงนั้นนิดหน่อย.
ไม่ใช่แม่, อีกข้าง.
โอเค โอเค.
ผมไม่ชอบเลยนะเวลาที่ แม่แต่งหน้าระหว่างขับรถ!
มันไม่ปลอดภัย.
จะเป็นไรมั้ยถ้าแอนโทนิน มาค้างที่บ้านวันเสาร์นี้?
- ไม่ จนกว่า.. - แม่ไม่อยากทำอาหารสินะ ผมลืมไป!
- ทำไมมึงไม่เงียบซักทีวะ? - เฮ้ ลูกทำอะไรหนะ?
แม่กำลังฟังข่าวเช้าอยู่นะ!
ไอ้บ้านี่มันกำลัง กวนประสาทเราอยู่นะ!
แค่ลูกคนเดียวมากกว่ามั้ง!
แม่ว่าเขาพูดดีจะตายไป.
แล้วไหงวันก่อนๆ, แม่บอกว่าเขาทำให้แม่รำคาญหละ.
ฮูเบิร์ต, ถ้าลูกรำคาญมาก...
ลูกจะทำบ้าอะไรก็ได้, ในรถของลูก เมื่อลูกอายุถึง 18 แล้ว.
แต่ที่นี่ ตอนนี้ แม่จะฟังข่าวในรถของแม่.
แม่ไม่ได้ฟังมันด้วยซ้ำ!
- แม่ฟังมันนะ - อ๋อ, จริงเหรออ
ถ้ารำคาญมาก ก็ไปนั่งรถโรงเรียน เหมือนเด็กคนอื่นที่อายุเท่าลูกซะสิ!
พอกันที.
- เฮ้... - มีอะไร!!?
แม่ต้องการอะไร?
เราน่าจะคุยกัน. แม่ไม่ใช่โชเฟอร์ของลูกนะ.
ผมให้แม่เสพย์ข่าว ของแม่ไปแล้วนะ!
เหอะ.. "เสพย์" เหรอ
ลูกนี่เหมือนพ่อของลูก ไม่มีผิดเลย.
พูดกันดีๆ แบบคนอื่นไม่ได้, เอาแต่เรียกร้องความสนใจ.
ชอบคิดว่าตัวเองเป็นพระราชา บ้าเอ้ย.
ไอ้งี่เง่า!
ขับรถประสาอะไรวะ.
-แม่ฝ่าไฟแดง. - เปล่านะ!
- ไฟมันเป็นสีแดง. - เหลืองตะหาก.
-มันเป็นสีแดง! -เหลือง!
แดง! แดง! แดง! แดง!
แม่ขับรถได้ห่วยแตก, แถมยังเสือกแต่งหน้าระหว่างขับอีก...
ถ้ารำคาญมาก, ก็ลงจากรถ แล้วไสหัวไปขึ้นรถโรงเรียนซะ!
ลองทำแบบสำรวจดูสิว่า พ่อแม่ของเพื่อนๆ ลูกหนะ
ขับรถไปส่งลูกตัวเอง ที่โรงเรียนมั้ย!
เลิกบอกให้ผมทำแบบสำรวจได้แล้ว! แม่งงี่เง่าเป็นบ้า!
50% ของเพื่อนผม พ่อแม่ขับรถไปส่งที่โรงเรียน.
ลูกจะทำให้แม่เป็นบ้าละ!
ลงไปซะ เดินไปเรียนเอง
แม่สายแล้ว.
แม่ไม่มีเวลามา เถียงกับลูกแบบนี้.
ผมจะไปไม่ทันนะ อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว..
แม่สายแล้ว! แม่สายแล้ว! ไม่เข้าใจหรือไง?
จะให้พูดเป็นภาษาสเปนมั้ย? มาส่งลูกนี่สนุกจริงๆ เล้ย....
โชคดีนะ
I KILLED MY MOTHER
เธอได้ตั้งชื่อ ภาพของเธอแล้วหรือยัง?
มันอยู่ในสมุดโน้ตของผมครับ.
ลองดูสิครับ, มันอยู่นั่นไง.
ชื่อภาพ: The Son (ลูกชาย)
ยินดีด้วย! เพื่อน ฉันมั่นใจว่านายได้เหรียญทองแหงๆ!
ในนี้เธอจะเจอกับรายได้ประจำปี, สภาพการทำงาน, และรายรับอื่นๆ.
ส่วนในครึ่งหลัง,
เธอจะต้องสัมภาษณ์พ่อแม่ของเธอ. ข้อมูลทุกอย่างอยู่ในชีทหมดแล้ว.
เอาหละ เข้ากลุ่มได้.
- คุณครูครับ? - อะไรจ้ะ.
ผมใช้ข้อมูลของป้าผมได้มั้ยครับ?
ไม่ได้, ฮูเบิร์ต.
พวกรากำลังจัดทำสถิติเกี่ยวกับ สิ่งที่พ่อแม่ของเด็กทำมากที่สุด.
ใช้ข้อมูลของพ่อแม่เธอไม่ได้เหรอ?
ผมไม่เคยเจอพ่อของผม.
และ..
แม่ผมตายแล้ว.
เหรอ, งั้นก็...
เธอสามารถใช้ข้อมูลของป้าเธอได้จ้ะ
-ครูขอโทษที่.. - ไม่เป็นไรครับ
ครูไม่รู้จริงๆ
รู้มั้ยว่าเวลาที่นาย... มองไปที่แสงไฟพวกนั้น
แล้วนายหลับตาลง,
ตอนแรกก็จะไม่เห็นอะไรใช่มะ แต่จู่.. จุดแสงสีเขียวก็ปรากฎขึ้น
มันแปลกดีนะที่เรารู้สึกว่าเรา สามารถควบคุมพวกมันได้, แต่ก็...
หุบปากไปเลย!
แม่มาไวจัง.
ไปอบรมเด็กฝึกงานมาหนะจ่ะ. แปปเดียวก็เสร็จแล้ว.
- อ้าว ไงจ้ะ, ฮูเบิร์ต! - หวัดดีฮะ.
อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันมั้ย?
เอ่อ, ไม่ได้หรอกครับ, คือผมต้อง...
ว่าไงครับ, เด็กใหม่
อยู่ต่อเถอะลูก. เราจะสั่งซูชิมากินกัน...
ไม่ได้จริงๆ ครับ, ผมต้องกลับบ้าน.
งั้นก็. คราวหลังก็ได้จ่ะ.
แล้วเรื่องการบ้านของเธอหละจ้ะ? ช่วงนี้ได้ทำงานหนักๆ หรือเปล่า?
แน่นอนครับ! มันบ้ามากๆ เลย.
เราเหนื่อยจะตายอยู่แล้วเนี่ย.
วันนี้เป็นไงมั่ง?
- แม่กำลังพูดกับลูกนะ. - เฉยๆ.
- ทำไมลูกไมถามแม่มั่งหละ? - ไม่อยากถาม.
ทำไมหนะเหรอ?
ถ้ามันมีอะไรพิเศษๆ เกิดขึ้น,
แม่ก็คงจะบอกให้ผมรู้ไปแล้ว.
ผมก็เช่นกัน.
ผมต้องเสียเวลาทั้งวันไปฟรีๆ ในห้องเรียนที่เต็มไปพวกปัญญาอ่อน,
พวกบ้ากล้าม พวกติดเซ็กส์.
พวกที่แม้แต่ verb "to be" ก็ผันไม่เป็น แม่งไม่มีคนน่าคุยด้วยเลย
ห้องเรียนน่าเบื่อเป็นบ้า.
ลูกคิดว่ามีเด็กคนอื่นที่ คุยกับแม่ด้วยคำพูดแบบนี้มั้ย?
แม่คิดว่ามีแม่คนอื่นที่ เลี้ยงลูกให้โตขึ้นมาแบบที่แม่ทำมั้ย?
นี่ไม่ใช่โรงแรมนะ
แม่ไม่ได้เป็นแค่พ่อครัวของลูก หรือเป็นคนขับรถของลูกนะ.
เราคุยกันได้ เราเคยคุยกัน..
"เคย"
ตอนนั้นผม 4 ขวบ ไม่มีเพื่อนซักคน.
สเต็กนี่อร่อยดี.
มันอร่อย.
ดีใจจัง.
อย่างน้อยแม่ก็ไม่ได้ ทำไปโดยสูญเปล่า. แม่น่าจะ...
...จ้างแม่บ้าน.
ใช่... ผมรู้ดี!
แม่พูดคำนี้มาเป็นล้านครั้งแล้ว แต่ไม่จ้างซะที.
แม่เป็นอัลไซเมอร์.
แล้วก็นะ...
แอนโทนินจะมาบ้านเราในวันเสาร์ ก่อนเวลาอาหารค่ำ.
แต่ผมจะทำกับข้าวกินเอง เรามีขนมปังปิ้ง.
โอ้จริงเหรอ?
ทำไมไม่บอกให้แม่รู้เรื่องนี้ก่อน?
ผมบอกแม่ไปแล้วนะ เมื่อเช้านี้ บอกในรถ.
ไม่มีทาง, ป้าเดนนิสนัดเราไปทานข้าวนะ.
นี่ล้อผมเล่นเหรอ?
ผมขอแม่ไปแล้วในรถ แล้วแม่ก็ตอบตกลง!
เห็นมั้ย, ผมพูดถูกจริงๆ ด้วย. แม่เป็นอัลไซเมอร์!
อย่าพูดแบบนั้นนะฮูเบิร์ต! ไม่ต้องมาทำเป็นเฉไฉเลย!
แม่เบื่อกับเรื่องบ้าๆ นี่เต็มทนแล้ว
โอเค, ก็ได้...
งั้นผมจะไปบ้านแอนโทนิน. จบนะ.
ไม่มีทาง!
ป้าเดนนิสหวังที่จะเจอลูก ป้ารักลูกนะ!
ป้าอยากให้ลูกไปด้วย!
ป้าทำเมนูเนื้อลูกวัว ราคาตั้ง 40 เหรียญ พวกเราต้องไป!
ผมไม่สน
ผมก็มีชีวิตของผมเหมือนกัน
ผมจะไปหาแอนโทนินในวันเสาร์!
แม่ไปสนุกกับป้าเดนนิส และเนื้อลูกวัวของเธอเถอะ!
ถ้าลูกจะไปหาแอนโทนินหละก็ บอกลาเงินค่าขนมประจำอาทิตย์นี้ได้เลย.
จะแบล็คเมล์ผมเหรอ?, วิเศษมาก! คุณยายคงจะดีใจนะที่เห็นแม่...
เข้าใจมั้ยว่าแม่ต้องดูแลลูก จนกว่าลูกจะอายุถึง 18!
ถ้าลูกไม่มีความสุข, ก็ไปอยู่ กับพ่อของลูกซะ! เข้าใจมั้ย!?
ผมเกลียดแม่.
โอ้, เอาเลย, เกลียดแม่เลย!
เกลียดคนที่เถียงลูกเลยสิ, เกลียดคนที่เป็นฝ่ายถูก!
แม่ก็มีคนที่เกลียดเหมือนกัน.
แม่ตายรึยัง? ก็ยัง, แม่ยังอยู่นี่!
อย่าร้องเพลง เวลาที่แม่รู้สึกอึดอัด!
ผมเบื่อลูกไม้เดิมๆ นี่
แม่ไม่ได้รู้สึกอึดอัดนะ, บทสนทนานี้จบลงแล้ว!
ก็ได้..!
บอกป้าเดนนิสด้วยว่าผมไปไม่ได้, บอกป้าว่าผมไม่ว่าง...
บอกเธอว่าผมขอโทษ ผมไปไม่ได้จริงๆ
เธอคงเศร้าน่าดู, แต่อย่างน้อยที่สุด ลูกก็ยังเป็นห่วงป้าอยู่.
ความรู้สึกของคนอื่น ไม่ใช่สิ่งที่ลูกแคร์อยู่แล้วนี่.
ผมเคยลองจินตนาการดูนะว่า แม่ที่ห่วยที่สุดในโลกเป็นยังไง...
คนๆ นั้นคงจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากแม่.
ดีจังเล้ย.
ค่ำคืนแสนสุข.
เธอไม่ต้องการผม.
ผมเป็นแค่ภาระของเธอ.
เธอไม่มีคุณสมบัติ ของความเป็นแม่.
สาเหตุที่เธอมีลูก หลังจากแต่งงานแล้วก็คือ..
นั่นเป็นสิ่งที่ทุกคน หวังว่าจะได้เห็นจากเธอ.
นั่นยังคงเป็นสิ่งที่ทุกคน ตั้งตาคอยจะได้เห็นจากผู้หญิง.
ก็..
เกือบทุกคน.
สำหรับเงิ.. เงินเดือน, มันจะ.. เอ่อ...
มันจะอยู่ระหว่าง 3.5 หมื่น ถึง 4.5 หมื่นเหรียญ.
ต่อไปนี้ผมจะอธิบายถึง ผลประโยชน์ที่เกิดต่อสังคม.
ผลประโยชน์ต่อสังคม เป็นอะไรที่บ้ามากๆ.. เพราะว่า..
แก!
ฉันต้องคุยกับแกหลังจบคาบนี้!
ชั้นดูเหมือนคนตายมากเลยรึไงวะ, แม่งเอ้ยย!
เอาหละ, ทุกคน!
กรุณาเงียบด้วยจ่ะ, เงียบด้วย.
กลับไปนั่งที่เลยจ่ะพวกเธอ!
เงียบหน่อย!
ฮูเบิร์ต, กลับมานี่นะ!
ฮูเบิร์ต มิเนล!
แม่อยากคุยกับลูก!
ทำไมลูกพูดแบบนั้น กับครูของลูก?
อย่ามาจับผม!
ฮูเบิร์ต, ขึ้นรถ.
มันเป็นงานของครูที่ต้องเช็คดู ว่าเธอไม่เป็นอะไร! ขึ้นมาสิ.
นี่, ดูสิ...
ครูมีขนมนะ!
เธอโกหกครูทำไม?
มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ ที่ครูจะต้องหาคำตอบ.
ตอนนี้ครูไม่มีคาบสอน, ไปหาอะไรกินกันเถอะ.
ครูกับนักเรียนไปเที่ยวด้วยกัน เนี่ยไม่ผิดกฎหมายเหรอครับ?
คงผิดไม่มากเท่าฆ่าแม่ของเธอหรอกจ่ะ.
เธอพูดถูก, ครูไม่ควรที่จะ นัดเจอเธอนอกห้องเรียน,
แต่ว่าครูคนอื่นเขาก็ทำกันแบบนี้, เพราะฉะนั้น...
ครูมาที่นี่บ่อยนะ ตอนที่ครูอายุเท่าเธอ.
ครูรู้ว่า...
ร้านนี้มันไม่ค่อยดี, แต่ก็นะ...
ที่นี่เหมือนมีออร่าบางอย่าง
อาหารมันเลี่ยน, กาแฟขมๆ เก้าอี้ก็สีแดงแสบตาเกินไป, แต่ว่า...
- รับอะไรดีคะ - ขอเนื้อรมควันจานนึงค่ะ
เอาเป็น 2 ที่ละกัน จานผมเพิ่มมายองเนสนะครับ.
เครื่องดื่มหละคะ?
น้ำเปล่า.
ผมน่าจะคิดให้ดีก่อนที่จะ บอกครูไปว่าแม่ผมตายไปแล้ว.
ผมไม่น่ากุเรื่องพวกนี้ขึ้นมาเลย, ขอโทษนะครับ.
ครูทนพ่อของครูไม่ได้เลยนะ.
และตอนนี้มันก็ยังเหมือนเดิม.
คนมักจะคิดกันว่าเมื่อเวลาผ่านไป,
เราจะเริ่มรักพ่อแม่ของเราไปเอง และทุกอย่างจะเป็นไปในทางที่ดี.
แต่ก็.. เราไม่ได้คุยเป็นสิบปีแล้ว
เหมือนผมกับแม่เปี๊ยบ เราเข้ากันไม่ได้เลยด้วยซ้ำ.
พวกเราไม่มีอะไร ที่คล้ายกันเลยซักอย่าง.
"แม่และลูกไม่มีทาง ที่จะเป็นเพื่อนกันได้"
-ก็อกโต้
"จงรักทั้งพ่อและแม่ของพวกเจ้า."
-พระเจ้า
เธอเป็นคาทอลิกเหรอ?
ผมเชื่อว่ามันมีบางสิ่งบางอย่าง..
มีบางคนที่...
ผมก็ไม่ค่อยมั่นใจนะว่าคนๆ นั้นเป็นใคร, อาจเป็นพระเจ้า หรือพระพุทธเจ้า หรือ..
ผมไม่รู้จริงๆ.
แต่เท่าที่ผมรู้คือ เขาคนนั้นให้แม่ผมมาผิดคน.
แล้วคุณมาเป็นครูทำไมเหรอครับ?
ไม่รู้สิ.
โอ้ความชั่วช้า, หญิงใจบาปอำมหิต.
เสียงร้องโหยหวนอันมืดหม่นของเจ้า สั่นสะเทือนผ่านทะลุอากาศ
นำพามาซึ่งเสียงเพลงต้องสาป ที่คอยตามหลอกหลอนตัวข้า
ทนไม่ไหวจนต้องหลีกหนีมา สู่ทุ่งหญ้าแห่งความตาย
คนเราน่าจะฆ่าตัวตายกันได้ง่ายๆ.
เพียงแค่ปราถนาที่จะทำ.
แล้วจากนั้นก็เกิดใหม่.
เพื่อที่จะได้คุยกัน เพื่อที่จะได้มองตากัน,
เพื่อที่จะ ได้อยู่ด้วยกัน..
เหมือนกับว่าเราไม่เคยเจอกันมาก่อน.
ถ้าผมกับแม่เป็นคนแปลกหน้า สำหรับกันและกัน
เราจะต้องเข้ากันได้ดีแน่ๆ.
อย่าไปบอกเค้าสิ อีนี่หนิ!
เขาจะรออยู่ตรงนั้นไปตลอดนั่นแหละ!
อย่า!
ฮ่าๆ ว่าแล้วต้องเป็นงี้.. โง่จริงๆ
- แม่ครับผมกลับมาแล้ว - ว่าไงจ๊ะ ฮูเบิร์ต!
ขอผมพูดอะไรสั้นๆ กับแม่ได้มั้ย?
- อย่าพึ่งสิ แม่ดูละครอยู่ - แม่ไม่ดูมันซักหน่อย
ไม่เอาน่า แม่แค่ดูผ่านๆ เองนี่.
ผมต้องคุยกับแม่เรื่องนี้.
ผมพบทางออกของปัญหาแล้ว.
เหรอ?
สำหรับเรา. สำหรับความสัมพันธ์ของเรา.
- นี่ฟังอยู่มั้ยเนี่ย? - ฟังอยู่.
ผมคิดว่าผมน่าจะย้าย ไปอยู่อพาร์ตเม้นต์ส่วนตัวนะ.
อ๋อเหรอ...
ผมเห็นโฆษณาตอนกลับจากโรงเรียน. มันน่าสนใจมาก.
ห้องดูดีมาก แถบยังสะอาดด้วย. คนข้างห้องก็นิสัยดี.
แถมยังตั้งอยู่ใกล้รถไฟใต้ดิน ใกล้โรงเรียน, ใกล้เพื่อนของผมด้วย!
แค่นี้แม่ก็ไม่ต้องขับรถ ไปส่งผมที่ไหนอีกแล้ว.
ที่นี่ลูกยังไม่เคยซักผ้าเองเลย ไปอยู่คนเดียวบ้านเละเทะแน่
ก็, อยู่นี่อะไรๆ แม่ก็ทำให้ผม ตลอดเลยนี่!
นั่นแหละเหตุผลหละ!
แต่อยู่ที่นั่นยังไงๆ ผมก็ต้อง ทำทุกอย่างด้วยตนเองอยู่แล้ว
ผมจะทำความสะอาดทุกอย่างเอง. ผมสัญญา
ผมรู้.. มันต้องเวิร์คแน่นอน
- ใช้เงินยายจ่ายค่าเช่าเหรอ? - ใช่, ถูกต้องแล้ว!
นั่นคือสิ่งที่ผมคิดเลย!
ตอนนี้เราพูดภาษาเดียวกันแล้ว!
ก็นะ, เป็นไอเดียที่ดี.
ผมมีความสุขจังเลยแม่.
ผมรักแม่! ผมรักแม่!
- โอเค ตอนนี้ลูกมีความสุขใช่มั้ย? - ครับ.
เดี๋ยวผมจะไปดูอพาร์ตเม้นต์นะ วู้ว มีความสุขจังเลย!
ผมรักแม่จังเลยยยย!
เหี้ยเอ้ย.
ผมให้ไอ้พวกโสโครก กลุ่มหนึ่งเช่าห้องนี้
มันทำห้องเละชิบหาย, จนผมต้องทาสีใหม่.
เอาหละ, พวกนาย, นี่ห้องน้ำนะ.
ชักโครก, อ่างอาบน้ำ, ฝักบัว, อ่างล้างหน้าพร้อมตู้เก็บยา.
มันสะอาดดี. มีตู้เก็บของอยู่นี่ด้วย.
แล้วก็นี่, มีตู้เก็บเสื้อผ้า.
ตู้ใหญ่โคตรๆ. เก็บเสื้อผ้าได้เพียบ.
โถงทางเดิน โถงทางเดิน โถงทางเดิน...
แล้วนี่ก็ห้องครัว!
หมดแล้ว ก็เท่าที่เห็นนี่แหละ
ถ้าพวกนายสนใจ...
ฉันจะขนเตาอบ, ตู้เย็น, แล้วก็อย่างอื่นมาให้.
เยี่ยม!
มันเยี่ยมมากสำหรับผม.
ใช่ครับ, มันดีจริงๆ.
จะย้ายมาอยู่เร็วๆ นี้แหละ.
อะฮ้า! นายตัดสินใจถูกแล้ว.
แต่ขออย่างเดียวเลย.. อย่ามีปัญหาก็พอ.
เพื่อนบ้านเราชอบความเงียบสงบ.
โอเคนะ? ดีมากก..
เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะ, มีงานต้องทำ.
ไปกันเถอะพวก.
แม่, ผมต้องคุยกับแม่.
- ละครของแม่เริ่มแล้วนะ. - ผมขอคุยด้วย 2 วิพอ.
รอให้โฆษณามาก่อนค่อยคุย.
แม่...
ผมไปดูอพาร์ตเม้นต์มาแล้ว.
อพาร์ตเม้นต์ไหน?
ที่ผมบอกแม่ไปวันก่อนไง.
มันดีมากเลยสำหรับผม.
ไม่อยากจะเชื่ออะ!
ห้องนอนใหญ่มาก, ห้องน้ำก็สุดยอด.
มีฮีตเตอร์และไฟฟ้าครบครัน!
ฮูเบิร์ต...
แม่คิดว่ามันจบแล้วนะ.
อายุ 16 ปี, อยากจะมีอพาร์ตเม้นต์ เป็นของตัวเอง? มันงี่เง่าสิ้นดี
รอจนกว่าลูกจะ 18 นะ, โอเคมั้ยลูกรัก?
อะไรนะ?
เมื่อวานแม่บอกว่า มันเป็นไอเดียที่ดีมาก.
นี่แม่กำลังล้อผมเล่นอยู่ใช่มั้ยเนี่ย?
เราคุยกันเรื่องนี้เมื่อวานนะ!
ฮูเบิร์ต, ย้ายไปอยู่ที่อื่น ตอนอายุ 16 มันงี่เง่ามากนะ.
เลิกฝันกลางวันซะที
แม่ทำให้ผมเป็นบ้า!
แม่ทำให้ผมเป็นบ้า!!!
แม่หลอกผม!
จ่ะ, จ่ะ, จ่ะ...
นี่ลูกทำบ้าอะไรของลูกหนะ?
ไม่, ไม่, ไม่, ไม่! ถ้ามดขึ้นจะทำไง?
- มดมันจะขึ้น! - ช่างหัวมดสิวะ แม่งเอ้ย!
มานี่เดี๋ยวนี้นะ ลงมาทำความสะอาด!
FUCK YOU!
ที่ผมพูด, ผมหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ.
มันคือความจริง, ผมรักเธอ.
แต่มันไม่ใช่ความรัก แบบลูกรักแม่.
มันแปลกดีนะ...
ถ้ามีใครมาทำร้ายเธอ,
ผมจะฆ่าเขาคนนั้น. ผมจะฆ่ามันแน่ๆ.
แต่ว่า จนถึงตอนนี้,
มีคนกว่าหนึ่งร้อยคน ที่ผมรักมากกว่าแม่ของผม.
โอ้, อีเวรนี่!
ในนี้หอมดีจัง!
แม่พึ่งกลับจากงาน ประชุม ครู-ผู้ปกครองมาจ่ะ.
แม่ชอบงานของพวกลูกจริงๆ ฮูเบิร์ต, แม่ไม่รู้นะเนี่ยว่าลูกวาดมัน
- มันงดงามจริงๆ. - ขอบคุณครับ.
พูดจริงนะเนี่ย เธอทั้งคู่ ทำให้แม่ประหลาดใจ.
แม่ก็เลยอยากให้ลูกไป ตบแต่งออฟฟิศให้แม่หน่อย!
ลูกจะสาดอะไรลงบนกำแพงก็ได้.
แบบว่า,ใช้เทคนิคสะบัดสีหนะ! ช่วยแม่หน่อยนะ!
เขาเรียกวิธีนั้นว่า "การหยดสี", แม่.
นั่นแหละๆ, หยดสี.
งานนี้เต็มที่เลยนะ! มันเป็นองค์กรทำโฆษณา,
ไม่ใช่ออฟฟิศทั่วๆ ไป.
ผมอยากทำมากครับ.
ยอดมากจ้า!
ลองไม่มาช่วยสิ แม่จะไม่ให้เข้าบ้านเลย ฮ่าๆ.
มาช่วยแม่จัดโต๊ะหน่อยสิ.
จัดเองดิแม่ อย่ามาขัดจังหวะคนกำลังฟิน
มาเดี๋ยวนี้นะ, ไอ้ลูกสันหลังยาว!
อยากโดนใช่มั้ย
ว้ายย อย่าา
กลับมาแล้วจ้า
ฮูเบิร์ต? ลูกอยู่มั้ยเนี่ย?
อ้า อยู่นี่เอง
ดูสิว่าแม่ซื้ออะไรมา
แม่รู้ว่าลูกต้องเกลียดมันแน่ๆ
ใช่ครับ, แม่
มันสวยดี
ผมชอบมันนะ
มันดูแบบว่า
ออกแนวซาฟารีดี
แม่ชอบแบบขน
มันทำให้ในห้องดูอบอุ่น
และมันก็เข้ากันได้ดีกับ ภาพวาดอันนี้ด้วย.
มันเข้ากับ
ลายเสือ. เพราะงี้ไงแม่เลยซื้อมา.
น่ารักดี
ผมรักแม่
แม่ก็รักลูกเช่นกัน.
ผมพูดคำนี้
เพื่อที่แม่จะได้ไม่ลืม..
แบบนี้สิถึงจะเรียกว่า อาหารจานอร่อย!
กวนไข่ได้อร่อยมาก!
- แม่ชอบเหรอ? - มันอร่อยมาก.
นี่ใส่ผักชีใช่มั้ยเนี่ย?
- ใช่ ผมรู้ว่าแม่ชอบผักชี - แน่นอนสิ
ลูกทำเพื่อแม่จริงๆ
ผักชีช่วยเพิ่มรสชาติ สไตล์เอเชียน-อินเดียนได้
เอาไปใส่ใน "คูส-คูส" ก็อร่อยนะ.
จะเป็นรสชาติแบบโมร็อคโค หรือแบบแอฟริกาเหนือ
มันช่วยเพิ่มรสชาติแบบ นานาชาติได้
งานเป็นไงมั่งหละแม่ช่วงนี้?
ก็ดี
มีเรื่องนิดหน่อย
แต่ก็ดี
นั่นเสียงอะไรหนะ?
แม่ได้ยินเสียง...
เสียงเครื่องซักผ้าครับ เมื่อเช้านี้ผมซักผ้าหนะ.
จริงเหรอ?
- เยี่ยม - ครับ
ล้างจานด้วย!? นี่ถูกล้างสมองมาเหรอเนี่ย?
นั่นป้าเดนนิส!
เดนนิส!
- ว่าไงจ้ะที่รัก! สบายดีมั้ย? - สบายดีจ้า
จะไปอบผิวทำไมเนี่ย? ผิวเธอก็แทนดีแล้วนะ!
ก็ต้องทำให้สีมันเข้มเข้าไว้สิ
ดูนี่สิ... สูทที่เธอซื้อให้ชั้น จาก Fort Lauderdale!
- สวยย! - เก๋ปะหล่ะ?
ไงจ้ะที่รัก
ลูกเธอกำลังล้างจานด้วย! เธอพูดยังไงเขาถึงยอมล้างเนี่ย?
บอกวิธีให้หน่อยสิ! ชั้นจะได้เอาไปใช้บ้าง
- ใช้กับลูกหรือกับผัวหละ? - ทั้งคู่นั่นแหละ!
อีบ้าา!
เธอนี่จี้เส้นชั้นได้ตลอดเลยเดนนิส
เราจะไปอบผิวกัน, แต่เดี๋ยวจะกลับมา.
จะออกไปกินข้าวกับเรามั้ย?
ว่าไงจ้ะ จะไปด้วยกันมั้ย?
ผมจะทำเพสโต้พาสต้า.
ผมจะเป็นคนทำกับข้าว และพอแม่กลับมา, เราก็จะทานด้วยกัน.
โอ้ดีจัง.
ชั้นขอเวลาอีก 5 นาทีนะ.
ตามสบายจ่ะ ชั้นจะคุยกับ ลูกชายของเธอซะหน่อย.
เอ้อ มาดูต้นชบาของชั้นสิ
ดอกมันบานกำลังดีเลย
- ต้นสูง 60 เซนฯ! - ต้นของชั้นดอกยังไม่บานเลยเธอ?
จะได้ไปอบผิวซะที! ตอนนี้ขาวยังกะผี
ไม่ขนาดน้านน
จะมีผิวสีแทนยังไงซีลเวน ก็คงไม่สนใจเราหรอก
เขาให้ฉันอ่านแต่ บทความเกี่ยวกับมะเร็งผิวหนัง...
มันไม่ใช่พระอาทิตย์จริงๆ ซะหน่อย!
จริงของเธอ เดี๋ยวฉันจะไปบอกเขา
สวัสดีค่ะ!
เราเคยเจอกันที่ งานประชุมครู-ผู้ปกครอง
ดิชั้น เฮเลน่า แรงโบด์ ค่ะ. เป็นแม่ของแอนโทนิน
อ้อ จริงด้วย!
- สบายดีมั้ยคะ? - ดีมากค่ะ.
ฉันนั่งรอแม่อยู่ค่ะ
ฉันไม่ชอบแนวนี้เท่าไหร่ แต่ว่าคุณแม่ของฉันท่านชอบมากค่ะ
ลูกชายของเรา สองเดือนแล้วสินะคะ!
- สองเดือน? - ใช่ค่พ.
- สองเดือน.. อะไรคะ? - ก็คบกันได้สองเดือนแล้วไง!
เชิญคุณชองทาล เลมมิ่ง ค่ะ!
คุณชองทาล เลมมิ่ง?
ห้อง 13 นะคะ.
- ถึงวันเกิดเมื่อไหร่ฉันจะเลิกสูบ. - เหมือนกัน.
- เราจะเลิกบุหรี่ - จ้าา
แล้วก็นะ, เพราะว่ามันแพงด้วย.
แน่นอน.
ตอนนี้ชั้นรู้แล้วหละว่า ทำไมฮูเบิร์ตดูแปลกๆ ไป
เธอคิดยังงั้นเหรอ?
ซักผ้าเอง, ทำเพสโต้...
เขากำลังปูทางให้กับตนเอง
น่าสงสารนะ
เขาหลงใหล Leo DiCaprio ที่แสดงเรื่อง Titanic มากเลยนะ
ถึงขั้นเขียนจดหมายภาษาอังกฤษ. ไปหาเลย น่ารักดี.
เขาเคยคุยกับชั้นได้ทุกเรื่อง.
แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอะไร ก็ถูกเขาด่าไปเสียทุกอย่าง
ทุกคำพูด, ทุกการกระทำ ผิดไปหมดทุกอย่าง.
ยังกับว่า..
ยังกับว่าทุกอย่าง มันได้ถูกลบหายไปแล้ว
ยังกับว่า..
ไม่รู้จะพูดยังไงดี
มันรู้สึกเหมือนว่า..
ทุกอย่างที่ผ่านมา มันจบแล้ว
ช่วงเวลาดีๆ ของเราในตอนนั้น
ทุกอย่างมันตายไปหมดแล้ว ฟังดูน่าตลกดีมั้ยหละ?
มันเป็นเรื่องใหญ่นะ...
สำหรับการ...
เป็นเกย์เนี่ย
เป็นเรื่องใหญ่จริงๆ.
แม่จะไปตลาด.
มาเถอะ แม่จะไปส่งลูกที่ร้านเช่า วิดีโอ พอซื้อของเสร็จก็จะมารับนะ.
- ว่าไง จะไปมั้ย? - ไปครับ.
แม่รักลูกนะ
ผมก็รักแม่ครับ
รีบไปเถอะ ก่อนที่ร้านจะปิด
- มาเร็ว - ครับ.
โธ่เว้ยย
จะให้ตั้งแคมป์รอเลยมั้ยเนี่ย
แม่รอมาเป็นชาติแล้วนะ เมื่อไหร่จะเสร็จ ให้เวลาอีกสองนาที!!
เบื่อจริงๆ เล้ยย!
คนต่อไปค่ะ!
ขอเบอร์โทรศัพท์ค่ะ
450-555-6352
คุณลูกค้าเช่าหนังธรรมดาสองเรื่อง และแบบ Blue ray อีกหนึ่งนะคะ.
Blue อะไรนะครับ?
ทางร้านมีข้อเสนอค่ะ, หนังใหม่สามเรื่องสำหรับเวลาเช่าสามวัน.
แต่ว่าต้องไม่ใช่แผ่น Blue ray นะคะ.
ต้องการจะเปลี่ยนมั้ยคะ?
แม่งเอ้ย
นั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายนะ
แม่นั่งกระดิกนิ้วรอในรถ ในขณะที่องค์ราชากำลังเลือกดีวีดี!
- แม่ไม่เข้าใจอะไรหรอก. - แหงหละสิ ก็แม่มันงี่เง่านี่!
จะขับรถออกมาทำไมถ้าแม่ต้องการจะ กวนประสาทผมเล่นแบบนี้
- ลองทำวิจัยดูสิ.. - อีกแล้วเหรอ
แม่อยากรู้จังเลยว่าแม่ของเพื่อนๆ ลูก
ขับรถมาส่งลูกตัวเอง ที่ร้านเช่าวิดีโอแบบนี้มั้ย
คราวหน้าปั่นจักรยานมาเอง แม่ทำตามใจลูกแบบนี้ตลอดไปไม่ได้
"ทำตามใจ?"
แม่เป็นคนเสนอให้ผม ออกมาซื้อของกับแม่นะ!
แม่จะไปรู้ได้ยังไงว่า ลูกจะใช้เวลานานขนาดนี้?
ความเห็นแก่ตัวของลูก ทำให้แม่เป็นบ้า!
อ๋อ งั้นแปลว่าแม่จะให้ผม
เอาเปรียบคนอื่นเพื่อความรวดเร็ว และไม่ต้องรอนานๆ ใช่มะ
ถ้าจะทำอย่างนั้น แม่น่าจะเริ่มจากการ แหกปากด่าทุกคนก่อนนะ!
- ด่าเหรอ! - ใช่, ด่า!
แล้วตอนนี้ลูกไม่ได้กำลังด่าอยู่เหรอ?
แม่คิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่ลูก จะต้องไปอยู่กับพ่อ.
แม่หมดความอดทนแล้ว.
หมดแล้ว!
ผมรู้มาตลอดว่าแม่เป็นอัลไซเมอร์,
แต่ไม่ยักกะรู้ว่า แม่จะตาบอดด้วย!
- แต่ตอนนี้มันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง. - ใช่!
ตลอดทั้งวันที่ผ่านมา?
แม่ไม่ได้สังเกตุเห็นอะไรเลย!
- เห็นอะไรหละ? - ซักผ้าไง, ล้างจานไง!
มันทุกอย่างเลย! อาหารเย็นก็ด้วย! ผมพยายามทำให้แม่มีความสุข!
ยินดีด้วยนะ, ฮูเบิร์ต.
เยี่ยมจริงๆ เล้ย, มันช่างดีจริ๊งๆ!
ลูกทำอาหาร, ลูกทำความสะอาด, ลูกจัดการตัวเองเองครั้งแรกในรอบปี!
อยากได้รางวัลสำหรับการทำตัว เหมือนเด็กอายุเท่าๆ ลูกมั้ยหละ?
เลิกเอาผมไปเทียบกับ "เด็กอายุเท่าๆ กัน" ได้แล้ว!
อย่าเอาผมไปเทียบ!
ผมไม่เหมือนพวกเขา! และแม่ก็ไม่เหมือนแม่ของพวกเขาด้วย!
- พวกเราแปลกกว่าพวกเค้า! - จ่ะ จ่ะ ลูกพูดถูกเสมอแหละ!
ใช่ผมพูดถูก, ผมพูดถูก!!
ผมเกลียดแม่!
ผมทนแม่ไม่ไหวแล้ว!
แกทนอยู่กับใครก็ไม่ได้หรอก จะกับแม่หรือคนอื่นๆ ก็ตาม จริงมั้ย?
ผมไม่อยากอยู่กับแม่ อีกต่อไปแล้ว!
ผมอยากจะดำดินหายไป.
ไปอยู่เกาะร้าง! ขุดรูในดินแล้วอาศัยอยู่ในนั้น
ไม่มีน้ำ, ไม่มีอากาศ...
หึหึ ก่อนตายลูกคงจะ โทรมาหาแม่แล้วบอกว่า:
"แม่จ๋า, ผมหิวจังเลย, ผมทนไม่ไหวแล้ว ผมขอโทษ!"
ลูกไม่เคยพอใจในอะไรเลย.
อย่าแย่งกูพูดได้มั้ยวะ!?
ช่วยฟังกูก่อนจะได้มั้ย!
เราพยายามสื่อสารกันดีๆ จะได้มั้ย!
ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแม่เป็นโสด!
แม่นี่เหมือนคุณย่าเลยนะ เป็นพวกบ้าๆ เหมือนกัน!
ทำอะไรหนะ?
หยุดนะ.
เปิดประตู.
มันไม่ได้ล็อค.
เปิดประตูให้กูสิวะอีเหี้ย!
ให้ช่วยมั้ย?
นี่ขำเรื่องอะไร?
- ขำเรื่องห่าอะไร? - เปล่าซะหน่อย.
มันเปิดแล้ว, ลงไปสิ.
ทำบ้าอะไรของลูกเนี่ย?
จะทำอะไรหนะ? อย่าคลานขึ้นมาบนตัวแม่นะ!
สวัสดีจ้า แม่อยู่นี่. ลูกก็หลุดขำออกมาอยู่เหมือนกันนี่!
ไอ้อ้วนเอ้ย!
อย่าแตะกู! อย่ามาแตะกู!
ว้าย ขอโทษค่ะ!
- เอาเท้าออกไป. - อย่ามาแตะกู, แม่งเอ้ย!
ลืมกุญแจบ้านเหรอ?
ไปซื้อของด้วยกันเถอะ.
มาเร็ว มาช่วยแม่ซื้อของหน่อย!
ก็ได้, ไอ้เด็กไม่รู้จักโต, จะมาไม้นี้ก็เชิญ!
ฮูเบิร์ต?
แอนโทนิน?
ฮูเบิร์ต
เธอต้องโทรบอกแม่นะ.
เธอไม่สามารถมาที่นี่ ในเวลาแบบนี้ได้.
ครูไม่สามารถให้ที่พักพิง แก่นักเรียนที่หนีออกจากบ้านได้.
ครูอาจตกงานได้หนะ.
ผมไม่ได้หนีออกจากบ้าน. แค่.. ต้องการพักเฉยๆ
ครูรู้ บ้านนี้มันเก่าคร่ำครึ
เพราะที่นี่เคยเป็น บ้านของคุณยายครูหนะ
ฉลาดจริงๆ นะที่หนีออกมาเนี่ย!
แม่กำลังหมายถึง...
ตอนที่ผมออกมาจากร้านวิดีโอ หรือออกจากบ้าน?
พูดดีๆ หน่อย อย่ากวน.
ตอนนี้อยู่ไหน?
ที่บ้านของแอนโทนิน
พรุ่งนี้ผมก็จะไม่กลับบ้านนะ
จะตั้งรกรากอยู่ในบ้านเพื่อนหรือไง?
อย่างน้อยที่นี่..
ผมรักมัน
และมันก็รักผมด้วย
ออกมาจากสถานที่แย่ๆ พรรณนั้นเถอะ
โอ้ แม่คิดว่าเวลาที่เราอยู่ด้วยกันนี่ คือสวรรค์หรือไง?
ผมไม่รู้ว่าผมจะกลับเมื่อไหร่
แต่ว่าตอนนี้ ไปที่โต๊ะทำงานของผม หารูปวาดแผ่นที่ 3
ใต้รูปวาดนั้นจะมีหนังสือ "ปรัชญาบนเตียง" วางอยู่
เชื่อผม อ่านแล้วเพลินเลยแหละ
พูดแบบนั้นกับแม่ มันไม่ดีนะ
ครูเข้าใจว่าการอยู่กับเธอ อาจจะยุ่งยาก, แต่..
ตอนผมเป็นเด็ก,
แม่กับผมเหมือนเป็นเพื่อนสนิทกัน.
ตอนนั้นเพื่อนร่วมงานของเธอบอก ว่าผมมันก็แค่เด็กที่ชอบเอาแต่ใจตนเอง
พวกเธอบอกว่าผมซนมาก จนเกือบจะต้องตีก้นผมเสียด้วยซ้ำ
ผู้หญิงพวกนี้แหละ เป็นพวกที่ชอบพูดคำว่า:
"เขาเป็นเด็กพิเศษ"
มันน่าโมโหมั้ยหละ
เวลาที่มีคนพูดคำว่า "พิเศษ" กับคุณ,
พวกเขาไม่ฉลาดพอที่จะ เข้าใจคำว่า "ความแตกต่าง"
หรือยอมรับมัน หรือมีความกล้าที่จะ พูดว่าพวกเขาไม่ชอบพฤติกรรมแบบนี้
แม่ผมพูดอยู่บ่อยๆ นะว่า ผมเป็น "คนพิเศษ"
อรุณสวัสดิ์จ้ะ
อรุณสวัสดิ์ครับ, ขอบคุณครับ
ฮูเบิร์ต
ครูจะมีปัญหาแน่ๆ ถ้ามีคนรู้ว่าเธออยู่ที่นี่
ไม่ต้องห่วงครับ
ทำไมผมถึงเป็นเหมือนคนอื่นๆ ไม่ได้ครับ?
เด็กอายุเท่าๆ ผมมักคิดว่า การอยู่กับแม่เป็นเรื่องที่เลวร้าย
แต่พวกเขาก็ยังคงรักแม่ของตนเอง.
ผมไม่คิดว่าผมควรจะเกิดมา เพื่อเป็นลูกของแม่ซักคน.
งั้นบางที แม่ของเธออาจจะไม่ได้เกิดมา เพื่อเป็นแม่ของลูกซักคนก็ได้
หน้า 131
หมายเลข 26
Tourvel ปฏิเสธความรักของ Valmont
อีนี่มันกะหรี่ชัดๆ!
แต่ลึกๆ ในใจนั้น, Tourvel...
ฮูเบิร์ต?
เหม่อลอยอยู่เหรอ
ครับ, แล้วคุณหละครับ?
สบายดีมั้ยครับ?
ก็ไม่มีอะไรมากครับ ทำการบ้านกับเพื่อนอยู่.
บ่ายวันนี้เหรอ?
จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ
ใครอะ?
พ่อเราเอง
เขาต้องการอะไรเหรอ?
พ่ออยากให้เราไปเช่าหนังมา
นั่งดูด้วยกัน กินสปาเกตตี้ไปด้วย..
เหมือนที่เคยทำตอนเด็กๆ อะ
นายไม่เคยพูดถึงเขาเลยนะ
ใช่, ฉันรู้
งั้นก็..
พ่อแม่ฉันหย่ากันตั้งแต่ฉันอายุ 7 ขวบ
แม่ชอบบอกว่าพ่อของฉันขี้ขลาด..
และการเลี้ยงดูลูกก็ไม่ใช่สิ่งที่ เขาทำได้ดีเลยด้วย
ดังนั้นเขาก็เลยจากไป
พ่อไม่ได้ไปไหนไกลหรอก แต่เขาก็จากเราไป
ตอนนี้ก็นานๆ เจอกันที เช่นช่วงคริสมาสต์หรืออีสเตอร์ ไรงี้
พ่อมักจะส่งการ์ดอวยพรและเงินมาให้
น่าเศร้านะ
- สวัสดีลูก, เข้ามาก่อนสิ - สวัสดีครับ
ผมดีใจจริงๆ ที่พ่อชวนผมมาเนี่ย
เพราะว่า
ช่วงนี้ที่บ้าน ผมทะเลาะกับแม่อยู่บ่อยๆ.
ผมก็เลยหนีไปพัก ที่บ้านเพื่อน
- โอ้ไม่นะ - อยู่นี่แหละ
พ่อพูดเองนี่ว่าเราจะ ทานสปาเกตตี้ด้วยกัน! พ่อโกหก!
เราจะทานด้วยกันแน่นอน แต่ก่อนเราต้องคุยกันก่อน!
หึ บรรยากาศมันช่างดีอะไรอย่างนี้ รู้สึกดีจังเล้ยย..
จะดื่มอะไรหน่อยมั้ย?
สวัสดีจ้ะ, ฮูเบิร์ต
มีเรื่องอะไรครับ?
พ่อกับแม่ได้ตัดสินใจแล้วนะ คือว่า..
แม้ว่าวิชาภาษาฝรั่งเศสของลูกจะดีเยี่ยม
แต่ว่าเกรดวิชาอื่น มันแย่เอามากๆ เลยนะ...
ใครสนหละ? ตอนนี้เดือนตุลาฯ นะ
ผมจะตั้งใจเรียนมากขึ้น
คือว่าเราจะส่งลูก ไปโรงเรียนประจำ..
ว่าไงนะ?
ในเมือง Coaticook, ใกล้ๆ กับ Magog.
มันเป็นที่ๆ ดีนะ
อยู่ใจกลางธรรมชาติ
ลองไปค้นหารูป ในเว็บไซต์ดูสิ
พื้นที่แถบชนบทจะให้แรงบันดาลใจแก่ลูก
และลูกก็จะชอบมันเอง.
ไม่ ไม่มีทาง!
นี่, ตอนนี้ผมอยู่ ม.5 แล้วนะ!
มันไม่มีใครหน้าไหน ที่ย้ายโรงเรียนตอน ม.5 หรอก!
ผมไม่อยากไปเรียน ในโรงเรียนประจำ!
มันจะช่วยให้ลูกเรียนจบได้แน่นอน.
Ad augusta, per angusta.
"สู่จุดหมายอันยิ่งใหญ่ด้วยทางเดินสายเล็กๆ"
สภาพแวดล้อมที่นั่นอาจเปลี่ยนไปบ้าง. มันจะเข้มงวดขึ้น.
ลูกต้องการการกำกับดูแลเป็นพิเศษ
- และแม่ของลูกก็.. - ดูแลผมไม่ได้เหรอ!?
- มันไม่ใช่แบบนั้น - ถ้าไม่ใช่ งั้นอะไรหละ!?
พูดเบาๆ หน่อยก็ได้
ช่วยพูดกันดีๆ แบบที่ผู้ใหญ่เขาทำหน่อยได้มั้ย?
ไม่มีทาง!!
คุณเป็นใครกัน?
เราไม่ได้เจอหน้ากันมา ตั้ง 4 เดือนนะ!
เราไม่เคยได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันเลย! พ่อหนะเอาแต่ทำงานตลอดเวลา!
แล้วจู่ๆ ก็โพล่มานี่
บังคับผมบ้าบออะไรก็ไม่รู้
พ่อแม่กำลังทำลายชีวิตผม!
นี่มันเหี้ยอะไรกันวะ! Fuck you!
พอได้แล้วฮูเบิร์ต!
ใจเย็นๆ ก่อนริชาร์ด
ผมใจเย็นมากแล้วนะตอนนี้
ผมไม่อยากไปอยู่ชนบท
ที่นั่นไม่เหมาะสำหรับผม
ทำไมหละ? แถบชนบทหนะ สงบสุขดีออก
นั่นไม่ใช่ประเด็น..
คนแถวนั้นมันเป็นพวกบ้านนอก
Fuck!
น้ำชาจ้ะ
ครูรู้ว่ามันอาจจะดูเหมือน "คนอังกฤษโรคจิต" นิดหน่อย..
- นมหรือน้ำตาลจ้ะ? - นมครับ
ถอดเสื้อโค้ตออกสิ
ไม่หละครับ ผมจะใส่มันไว้อย่างนี้แหละ
ครูอ่านงานวิชาภาษาฝรั่งเศส ที่เธอส่งมาแล้วนะ
ทั้งเรื่องสั้น, กลอน..
แล้วก็นิยายสั้น..
คือว่ามัน..
ครูรู้ว่าครูน่าจะบอกเธอก่อน คือว่า.. ครูได้ส่งชื่อของเธอ
เข้าประกวดในการแข่งขัน "นักประพันธ์รุ่นเยาว์" ไปแล้วจ่ะ
ความจริงคืองานชิ้นนี้จะต้อง ถูกส่งเข้าประกวดในนามของ
อาจารย์สอนฝรั่งเศสของนักเรียนคนนั้นๆ.. แต่ครูก็ยังแอบส่งมันไปอยู่ดี
ทำไมเหรอจ้ะ?
ครูไม่ควรส่งไปโดยที่ ไม่บอกเหรอ?
ไม่ใช่เรื่องนั้นครับ
แล้วเรื่องอะไรหละถ้างั้น?
พ่อกับแม่กำลังจะส่งผม ไปเรียนโรงเรียนประจำ
พวกเขาบังคับผม
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก
นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไม เธอถึงดูเศร้าๆ ในช่วงนี้สินะ
จะไปเมื่อไหร่หละ?
คืนนี้ครับ
ผมมาเพื่อขอบคุณอาจารย์ สำหรับทุกอย่าง.
งั้นก็..
ผมต้องกลับไปเก็บของให้เสร็จก่อนนะครับ ผมไม่อยากไปสาย
ฮูเบิร์ต
ครับ?
อย่างไรก็ตาม,
เธอก็ยังมีสิทธิ์ที่จะส่งผลงาน เข้าประกวดอยู่เสมอนะ
ขอให้โชคดีในโรงเรียนประจำจ่ะ..
ผมจะมาเยี่ยมทุกวันหยุดสุดสัปดาห์นะครับ
เดี๋ยว
นี่จ่ะ
บาทสุดท้ายของกลอน ในหน้า 218 นะจ้ะ.
- ขอบคุณครับ - ไปเถอะ
แม่จ๋า, ลูกขอสารภาพ กับดักต้องคำสาปในโลกอันแปลกประหลาด
พรากเอาเข่าอันอ่อนแรงทั้งสองข้าง ของลูกไป
ใช้ชีวิตไร้ซึ่งความสุขสนุกสำราญ เพราะหยิบยื่นทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่มารดา
ไง, กำลังคิดอยากฆ่าตัวตายเหรอ
รู้ปะ โรงเรียนประจำอะแม่ง เกย์ตุ๊ดเพียบ
ชั้นก็เลยซื้อกางเกงแบบมีตัวล็อค มาให้นาย
ล้อเล่นนน
แต่
ชั้นทำของบางอย่างให้นายนะ
เพื่อที่นายจะได้คิดถึงฉัน และ..
นายจะได้ไม่นอกใจชั้น
นี่ชั้น
ส่วนนี่นาย
แล้วก็
นี่ แม่ตัวน้อยของนาย
แม่เจอนี่อยู่ในกล่องจดหมาย มันจ่าหน้าถึงลูก.
- งั้นก็.. - ครับ ผมกำลังจะไปแล้ว ไม่ต้องห่วง.
ไปหละ
พระเจ้าช่วย..
แม่กำลังจะทำอะไรหนะ?
ก็จะเดินไปส่งที่รถไง, เราจะโบกมือ "bye-bye" กันนะ
แม่ส่งผมไปโรงเรียนประจำ, ทำลายชีวิตของผม,
แล้วยังอยากจะให้ผมโบกมือ "bye-bye" อีกเหรอ?
นาทีสุดท้ายก่อนที่ผมจะอายุ 18, ผมจะโทรหาแม่,
นั่นจะเป็นนาทีสุดท้ายในชีวิตนี้ ที่เราจะคุยกัน!
เศษขนมที่เปื้อนอยู่บนหน้าของแม่ เวลาที่แม่กินมูมมามเหมือนหมู,
โรคความจำเสื่อมงี่เง่าของแม่,
เสื้อผ้าห่วยๆ ชวนอ้วกของแม่,
ความโง่เขลาและ ความคิดเห็นเกี่ยวกับชนบทห่วยๆ ของแม่..
ผมเกลียดมัน! สุดท้ายนะ ถ้าอยากหยิบโน่น ยื่นนี่ให้ผมทำมาก ก็ไปทำมันซะเองเลยไป!
แม่จะทำยังไงถ้าผมตายวันนี้?
แม่จะตายพรุ่งนี้.
ถึง ฮูเบิร์ต,
"เธอเป็นเสมือนปลาที่มาจากน้ำทะเลลึก: เป็นปลาตาบอดที่เรืองแสงแพรวพราว."
เธอกำลังว่ายอยู่ในน่านน้ำอันตราย ผจญไปกับความบ้าคลั่งของยุคสมัยใหม่,
พร้อมไปกับบทกวีอันเปราะบาง ของยุคสมัยใหม่.
หลังจากที่เธอไป, พ่อของครูโทรมาหา. ท่านกล่าวว่า:
"นี่พ่อเองนะลูก. พ่อเพียงแค่อยากจะรู้ข่าวคราวจากลูก"
มีแต่ความเงียบมาตลอดสิบปี กับบทสนทนาความยาวสิบวินาที.
ชีวิตช่างตลกน่าขบขัน
ครูตัดสินใจที่จะบินไปพบเพื่อน ที่รัฐบริทิชโคลัมเบีย.
ไม่รู้หรอกว่าจะกลับมาเมื่อไหร่, หรือจะกลับมามั้ย.
ที่แน่ๆ คือครูจะไม่ลืมเธอ ลงชื่อ Julie Cloutier
หมดเวลา. ได้เวลาส่งข้อสอบ.
ถ้าไม่ส่งจะตัดคะแนนะ.
I Killed My Mother
ผมมั่นใจว่าคนทั่วไป
เชื่อว่าการเกลียดแม่ของตนเอง คือบาป
คนพวกนี้เสแสร้งกันทั้งนั้นแหละ
พวกเขาเคยเกลียดแม่ของ ตัวเองมาก่อนอย่างแน่นอน
อย่างน้อยก็ 1 วินาที หรือบางคนก็เป็นปี
บางคนอาจจะหายโกรธแล้ว ผมไม่สนหรอก
นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ
ที่สำคัญคือ พวกเค้าเคย.
นายต้องการอะไร?
ต้องการเป็นเพื่อนนาย
แล้วก็ขนมปังของนายด้วย ถ้าไม่อยากได้, เราขอนะ
- เราชื่อ ฮูเบิร์ต - โอ้ โอเค.
เรา อีริค
ขอบคุณ
มันก็ไม่ได้แย่นักหรอก นายจะ ใส่ชุดอะไรก็ได้ตอนกลางคืน
ไม่หละ ขอบคุณ
มันมีสารก่อมะเร็งและสีผสมอาหาร
แต่อร่อยดีมีรสชาตินะ
ทำไมพึ่งย้ายเรียนตอนนี้หละ
แม่ของฉัน
เธอ.. เธอเกลียดฉัน
หมายความว่าไง?
ก็เธอเกลียดฉันอะ แค่นั้นแหละ
เธอเห็นแก่ตัว แถมยังทำลายชีวิตชั้นด้วย
ชีวิตของนายคืออะไร?
ไม่รู้สิ แล้วของนายหละ?
ชีวิตของฉันเหรอ.. ก็..
ฉันไม่มีแม่ที่เอาแต่ โกรธและเกลียดฉันอะ แต่..
ความจริงแล้วคือ ฉันไม่มีแม่แท้ๆ เลยต่างหาก
นั่นทำให้นายอึดอัดมั้ย
นิดหน่อย
เอาเหอะ, เราไปกันเถอะ
โทษที
พรุ่งนี้เราจะไปเที่ยวเล่นนะ ไปด้วยกันมั้ย?
แม่ที่น่ารักของผมมม ขอโทษที่ปลุกให้ตื่นนะครับ.
- มีอะไรเหรอ? - แม่!
ลูกประสบอุบัติเหตุเหรอ
ผมดีใจจริงๆ ที่ได้เจอแม่
เราต้องคุยกันนะ เราต้องคุยกันนะ
ผมอยากให้พวกเราคุยกัน
อะไรนะ?
ผมอยากให้เราคุยกัน ผมอยากให้เราคุยกัน.
คุยเรื่องอะไร?
ตอนนั้นผมอยู่ในรถไฟใต้ดิน
แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า...
แม่รู้มั้ย, เรากำลังไปเที่ยวด้วยกัน..
ผมคิดว่าถ้าเราเอา เรื่องเล็กๆ พวกนี้มารวม
เข้า...ด้วย...กัน...
เรื่องที่ผมอยากบอกแม่มาตลอด แต่ไม่เคยได้บอกเลย เพราะว่า...
เพราะว่าผมเป็นคนพูดไม่เก่ง
แม่ก็รู้นี่ว่าผม
ไม่ใช่คนช่างพูด ใช่มั้ย?
แต่ถ้าผมสามารถเอาสิ่งต่างๆ ที่ผมอยากจะพูดกับแม่
มาอยู่รวมกันแล้วพูดออกไปทีเดียว,
มันคงจะกินเวลาราว 100 ปีได้มั้ง
ใช้เวลา 100 ปี! เพื่อที่จะบอกทุกสิ่งทุกอย่างให้แม่ฟัง.
และตอนที่ผมอยู่ในรถไฟใต้ดิน, รู้มั้ยว่าผมคิดถึงแม่มาก!
ผมคิดถึงแม่ เมื่อผมมองไปที่กราฟิตี้และสีสันต่างๆ
มันดูสกปรก
แต่มันสวยงาม
มัน สวย งาม เหี้ย เหี้ย
ผมมองมันพลางคิดไปว่า
"เราต้องคุยกัน เรามีเรื่องที่จะต้องคุยกัน!"
บางครั้งผมได้ยินแม่พูดนะว่า
"ตอนนี้เราไม่ได้คุยกันเลย. เราเคยคุยกันมากกว่านี้"
ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน! ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน!
แล้วผมก็คิดว่า ถ้าผมไม่บอกแม่ตอนนี้,
ถ้าผมไม่บอกแม่ตอนนี้
ผมคงจะนอนตายตาไม่หลับ
มันคงจะติดตัวผมไปจนตาย แล้วก็...
คงจะมีเสียงเล็กๆ พูดว่า "ตอนนั้นนายน่าจะบอกแม่นายนะ เฮ้!"
"ตอนนี้หมดเวลาจะบอกแล้ว!"
"นายไม่ได้บอกเธอ นายไม่ได้บอกเธอ!"
"นายควรจะบอกเธอ แต่นายก็ไม่ได้บอก!"
- ฮูเบิร์ต.. - โอเค?
นี่มันอะไรเนี่ย?
ลูกเสพยาเหรอ?
ลูกเสพยาที่โรงเรียนเหรอ?
โอ้พระเจ้า!
นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่
มันไม่ใช่เรื่องใหญ่
มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย สิ่งที่สำคัญคือ..
ตอนนี้เราอยู่ด้วยกัน!
ตอนนี้
แม่เข้าใจปะ?
นั่นคือสิ่งที่สำคัญ เรื่องอื่น..
ช่างหัวแม่ง
- เราอยู่ด้วยกัน - ดื่มนมซักแก้วนะลูก
- ผมรู้สึกดี - ลูกเหงื่อแตกหมดแล้ว
ผมโคตรรู้สึกดี
ผมรู้สึกดี พวกเรารู้สึกดี
ผมโคตรรักแม่
แม่ก็รักลูก
- ผมรักแม่ - แม่ก็รักลูก
ไปนอนเถอะ
ลองกินนมซักแก้วนะ มันเป็นยาต้านพิษ.
ลูกกำลังหัวเราะ..
ผมหัวเราะเพราะว่าผมมีความสุข
แม่ก็มีความสุข
ไปนอนซะนะ มันดึกแล้ว
ขอบคุณที่มาส่งครับ.
ยินดีจ่ะที่รัก.
พวกลูกจะไประบายสีที่ไหนนะ?
ที่บริษัทของแม่ของแอนโทนิน.
เรากำลังจะไปสะบัดสี เหมือนกับงานของ Jackson Pollock หนะ
Jason.. อะไรนะ?
"Jackson" Pollock.
แม่
เมื่อคืนเราคุยกันเยอะเลย, ใช่มะ?
ผมแค่อยากจะบอก..
ว่าเมื่อคืนมันเหมือนติดลมอะ
ทำโน่นทำนี่อะไรๆ รีบไปหมด
มันทำให้ผมพูดมากขึ้นด้วย
จนไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรไปมั่ง
ผมไม่อยากให้แม่คิดว่า..
โชคดีนะ
แม่..
กรุณาลงลายมือชื่อรับรอง การลงทะเบียนเรียนของบุตรของท่าน
ที่โรงเรียน Our Lady of Sorrows Boarding School ประจำปีหน้า
ว่าไงจ้ะลูกรัก
นี่ๆ มีเค้กด้วยนะ
แม่หละตื่นเต้นกับของที่ซื้อมาจริงๆ
แม่เจอแจ็คเก็ตตัวกระทัดรัด ที่ Suzie Coquette's ด้วย
มันสวยมาก
คุ้มค่าคุ้มราคามาก เหมือนจ่ายไป 8 ได้ของราคา 40
ดูสิ น่ารักจะตายไป
มันคือ Mario Fabuli ใส่แล้วพอดีตัวแม่เป๊ะเลย.
ดูสิว่าน่ารักขนาดไห.
ถ้าใส่เข็มกลัดรูปองุ่นด้วยนี่สวยเลย
เป็นไง
พอดีเป๊ะ
ลูกชอบมั้ย?
มันสวยใช่มั้ยหละ?
ทุเรศ
ลูกอารมณ์ดีอยู่สินะ
ผมอารมณ์เสีย.. แต่ก็ยังมีรสนิยมอยู่นะ
เป้าหมายในชีวิตของแม่คือ การทำให้เราเป็นศัตรูกันใช่มั้ย?
- แม่ลงทะเบียนให้ผมเรียนต่ออีกปีนึง? - ฟังนะลูก
ไม่ ไม่ฟัง
แม่นั่นแหละคือคนที่ต้องฟัง
เพราะผมคือคนที่ต้องไปเรียน
แม่อาจจะคิดว่า อีก 3 ปีข้างหน้าผมจะโทรกลับมา
แล้วบอกว่าโรงเรียนประจำ มันดีขนาดไหน
แต่ถ้าแม่คิดเช่นนั้น บอกได้เลยว่าผิดมหันต์!
เข้าใจยัง?
สิ่งที่จะเกิดขึ้นคือ ตอนที่ผมไป,
ผมจะตัดทุกสายสัมพันธ์ แล้วก็จะไม่คุยกับแม่อีกเลยตลอดไป
โอ้แย่จังนะ, แม่ซื้อสเต็กเนื้อสันในมาให้ลูกด้วย.
แม่ว่าจะทำ มันฝรั่งบดด้วย.
เค้ก
สงสัยคงต้องทานอาหารคนเดียว
แม่คิดว่าแม่สามารถซื้อผมได้ ด้วยสเต็กเนื้อสันในกับเค้กเหรอ?
ครั้งต่อไปจะทำเนยถั่วละกันนะ
แม่ส่งผมให้ไปเรียนที่โรงเรียน ประจำเฮงซวยนั่น
โรงเรียนที่ทำให้ผมอยู่ไกลจาก ทุกสิ่งที่ผมรัก ที่ผมรู้จัก..
แล้วนั่นก็เป็นเพราะว่า แม่หนะไม่มีความสามารถ!
แม่ไม่รู้หรอกว่าการเป็นแม่ ที่ดีหนะมันเป็นยังไง.
นี่แหละผลของมัน. มันเป็นความผิดของแม่!
ลูกคงจะไม่เจอปัญหาแบบเดียวกันกับแม่ เพราะว่าลูกคงจะไม่มีลูก
แม่รู้ได้ไงว่า ผมจะไม่มีลูก?
เกย์หนะไม่มีลูกหรอก
อย่างไรก็ตาม, แม่สนุกดีนะที่
ได้รู้ความจริงข้อนี้ จากคนแปลกหน้า
"ลูกของดิชั้นกับลูกของคุณ, คบกันได้สองเดือนแล้วนะคะ!"
แม่ตอบไปว่า "ว้ายย คุณพระช่วย"
ดีใจจังเลยที่ได้รู้ข่าว.
ใคร.. ใครบอกแม่?
บอกมาสิว่าใครบอกให้แม่รู้!
แม่ของแอนโทนิน
ก็แฟนของลูกไง, แล้วนี่รู้อะไรมั้ยว่า?
สิ่งที่เจ็บที่สุดคือ ลูกไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่...
ลูกไม่เชื่อใจแม่ ลูกไม่รู้ว่าแม่รักลูกมากแค่ไหน.
ผมไม่อยากได้ยิน! ขอโทษนะ...
ถ้าแม่รักผมจริง แม่คงจะไม่ส่งผม ไปที่อื่นหรอก แบบนี้เรียกว่ารักเหรอ!
แม่รักผมไม่ถูกวิธี เลิกรักผมได้แล้ว
ปล่อย!
- ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ - พอๆ ปล่อยได้แล้ว ไม่เอาแล้ว.
พอแล้ว
- ผมขอโทษ - ไม่
ไปอยู่บ้านแอนโทนิน
กินข้าวเย็นที่นั่นแล้วขอให้ แม่แอนโทนินขับรถไปส่งที่โรงเรียน
เพราะว่าคืนนี้แม่ไม่ว่าง
- ผมไม่ได้ตั้งใจทำร้ายแม่ - พอ
ไม่เป็นไร, ฮูเบิร์ต
พรุ่งนี้แม่จะไปนิวยอร์ก รอไม่ไหวแล้ว
น่าเสียดายจังที่เธอติดเรียน
ไม่อย่างนั้นคงจะไปด้วยกันกับแม่ได้แล้ว
เหอะ
ฮูเบิร์ต
ที่โรงเรียนประจำเป็นยังไงมั่ง?
ถามได้ถูกกาละเทศะจริงๆ
อะไร?
มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?
ถ้าอยู่ที่บ้านเธอมันมีปัญหามาก
เธอจะมาพักอยู่ที่นี่ช่วง สุดสัปดาห์ก็ได้นะ
แม่ของเธอรักเธอใน แบบที่เธอเป็นใช่มั้ย?
แม่หมายถึง แม่ของเธอ รักเธอแบบไม่มีเงื่อนไข ใช่มั้ย?
เธอบอกเรื่องที่คบกับ แอนโทนินให้แม่รู้หรือเปล่า?
ไม่เหรอ
ของหวานมั้ยจ้ะ
มีสตรอเบอรี่หวานๆ นะ
โรคไบโพลาร์อะ, ว่าแต่มีอะไรให้ช่วยมะ?
เวร..
"แบตเตอรี่เต็ม"
ผมหมายความอย่างที่พูดจริงๆ
ลึกๆ ในใจ, ผมรักเธอ, แต่มันไม่ใช่ความรักแบบ "แม่รักลูก"
แปลกดีนะ
ถ้ามีใครทำร้ายเธอ,
ผมจะฆ่ามันแน่
แต่ตอนนี้,
มีคนมากกว่าหนึ่งร้อยคน ที่ผมรักมากกว่าแม่ของตัวเอง.
มันเป็นเรื่องแปลกสำหรับคนเรานะที่มีแม่
ที่เราไม่สามารถเทใจ มอบความรักให้ได้จริงๆ
แล้วก็ไม่สามารถเกลียดได้ลงคอด้วย
มีเพียงสิ่งเดียวที่เราต้องฆ่า ภายในเวลาชั่วชีวิตนี้
นั่นคือศัตรูคู่อาฆาตที่อยู่ภายในจิตใจ
การครอบงำมันคือศิลปะ
พวกเราเป็นศิลปินที่ดีหรือไม่?
ถึง ฮูเบิร์ต
ครูกับเพื่อนเช่าจักรยาน เราปั่นจากแวนคูเวอร์ไปซานฟรานซิสโก
สายลม ผมปลิวไสว, แสงยามพลบค่ำ สีรุ้ง, ห้องเช่าราคาถูก, เหมือนสวรรค์
เรื่องโรงเรียนประจำ เรื่องแม่ เป็นยังไงมั่ง? ลงชื่อ Julie
- ฝ่ายบัญชีค่ะ, ว่าไงคะ - คุณนายเลมมิ่งใช่มั้ยครับ?
ค่ะ
ผมอาจารย์ใหญ่นาดูนะครับ จาก Our Lady of Sorrows Boarding School.
ผมไม่รู้จะพูดยังไงดีนะ เอ่อ...
ลูกชายของคุณ, ฮูเบิร์ต, เขา...
เขาหนีไป
ว่าไงนะคะ?
เขาขาดการตรวจเช็คชื่อ ตอนก่อนทานข้าวเช้า
เราค้นหาเขาจนทั่ว แล้วเจอกับ
จดหมายที่จ่าหน้าไปถึงคุณ ในห้องนอนของเขา.
ตั้งแต่ที่เราคาดว่า เขาอาจจะกำลังอยู่ในภัยอันตราย..
เราก็เลยทำการอ่านมันไปแล้ว
จดหมายว่าไงมั่งคะ
มันเขียนไว้ว่า
"มาที่อาณาจักรของฉัน ถ้าคุณอยากจะคุยกับฉัน."
คุณรู้มั้ยครับว่าไอ้ "อาณาจักร" ที่ว่าเนี่ย คือที่ไหน
เอ่อ รู้ค่ะ มันอยู่ในเมือง Montmagny ดิชั้นขอวางสายก่อนนะคะ
เราจะยินดีมากถ้าคุณโทรแจ้งให้เรา ทราบว่าฮูเบิร์ตติดต่อคุณกลับแล้ว
รู้มั้ยครับว่า...
ทางเราไม่เคยเจอเหตุการณ์ เด็กหนีโรงเรียนมาก่อน
นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มันเกิดขึ้น
ขอพูดอะไรนิดนึงนะครับคุณนาย
คือว่าเท่าที่ผมสังเกตุดูแล้ว
ดูเหมือนว่าลูกชายของคุณ.. เอ่อ ผมรู้นะครับว่าคุณเป็น single-mom
คุณไม่คิดเหรอครับว่าเขา สามารถเรียนอยู่ที่บ้านได้ แบบว่า
เป็นโฮมสคูลอะครับ อาจจะใช้กฎ เล็กๆ น้อยๆ สำหรับผู้ชายกับเขาก็ได้
คิดว่าไงครับ?
ความยโสโอหังส่วนตัวของคุณ มันเกินกว่าที่ชั้นจะรับได้นะรู้มั้ย
คุณคิดว่าคุณเป็นใคร?
คุณกำลังจะสอนวิชา 'การเป็นแม่ 101' ให้ชั้นเหรอ
ชั้นเป็นแม่ที่ต้องเผชิญกับโลกไบโพลาร์ ใช้เวลากว่าครึ่งชีวิตในโรงพยาบาล
ชั้นแต่งงานกับผู้ชายห่วยๆ ที่เลิกกัน เพราะว่าการเป็นพ่อไม่ใช่งานถนัดของเขา
ต้องตื่นเวลาตี 5 ครึ่งมาตลอด 15 ปีเพื่อที่จะไปทำงาน
และขับรถฝ่าการจราจรจัญไร เพื่อที่จะได้ไปส่งลูกที่โรงเรียน!
- คุณนายครับ - หุบปากไปเลยไป!
ไอ้ผู้ชายปากหมาหน้าโง่
พวกมึงอะจ้องแต่จะตัดสินคนอื่น
เวลาที่มึงเดินกรีดกรายไปรอบๆ พร้อมกับเน็ค-ไทหูกระต่ายของมึง
มึงโยนกางเกงในสีแดงเข้าไป ปนกับสีขาว
มึงชอบถุงเท้าสีชมพูมั้ย, ไอ้หน้าเหี้ย!?
แล้วไม่ต้องมาบอกเลยนะ
ว่าที่ลูกชายของชั้นหนีไปนั้น มันเป็นเพราะว่าชั้นเป็น single-mom
มีไอคิวกันสูงซะเปล่าแต่พวกมึงกลับ, พวกมึง..
พวกมึงกลับชื่นชมกันเองแบบอัตโนมัติ เกี่ยวกับรางวัลบ้าบอที่ตัวเองเคยได้
แล้วเวลาที่เด็กอายุ 17 ปี หนีออกมาจากสถาบันของมึง
มึงยังจะมีหน้ามาว่าว่า กูเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องอีกเหรอ?
มึงพูดจาเซาะแซะกูด้วยคำถาม ที่มีเจตนาเสียดสี
มึงโชว์กริยาสถุนถ่อย ไร้ความสามารถให้กูเห็น
มึงดื่มวีต้าแล้วไปกระโดดน้ำตายซะไป ไอ้ลูกกะหรี่
แล้วถ้ากูไม่เห็นใบรับรองการคืน เงินค่าเรียนจากมึงภายในสัปดาห์หน้านะ
กูจะฟ้องให้มึงไม่เหลือ เงินซักแดงไว้แดกข้าวเลยอีเหี้ยย
มึงเข้าใจที่กูพูดมั้ยยย ไอ้เวรรร
ได้เอาเสื้อของเรามามั้ย?
ขอบคุณ
ฉันคิดว่าการที่นายขาดเรียนไป ซักวันเนี่ยมันคงไม่เป็นอะไรหรอกเนอะ
เพราะเกรดนายก็ดีอยู่
ฉันรู้ด้วยว่าแม่นาย ทิ้งรถไว้ให้นายขับ
ใช่, ฮูเบิร์ต, นั่นคือสิ่งที่นายคิด เพราะว่า...
นายคิดว่าชั้นเป็นคนรับใช้ของนาย, เป็นอีตัวของนาย, ใช่มะ?
นายไม่สนใจว่าชั้นอาจจะ ต้องเจอกับปัญหาอะไรมั่ง.
แม่นายจะทำอะไรกับชั้นเหรอ? พาชั้นไปขึ้นศาล หรือยังไง?
หัดโตได้แล้ว, แม่งเอ้ย! อย่ามาเห็นแก่ตัวแถวนี้!
เลิกมองฉันด้วยสายตา ออดอ้อนแบบลูกหมาได้แล้ว
ฉันไม่รู้สึกเสียใจไปกับนายหรอก กะอีแค่เพราะนายเดินตกบันไดเนี่ยหนะ
รักนะเว้ย.
แอนโทนิน?
แชนเทลจ่ะ
ผมได้ยินเรื่องของคุณมาเยอะเลย
ไม่แปลกใจเลย
คุณเคยอยู่ที่นี่ ตอนที่ฮูเบิร์ตยังเป็นเด็กใช่มั้ยครับ?
จ่ะ
เราย้ายไปอยู่ในเมือง หลังจากที่หย่ากัน.
ตอนนี้บ้านนี้เป็นของพ่อเค้าหนะ
ฮูเบิร์ตอยู่ไหนหละ? เนินหินเหรอ?
ใช่ครับ
Subtitles by Ch Yuan
. . .